မိန္႔ခြန္းတုိင္းတြင္ ပညာေရးအေၾကာင္း မပါမျဖစ္ ထည့္ေျပာ ေနၾကသည္။ ပြင့္လင္းစျပဳလာသည့္ ျမန္မာ့မီဒီယာမ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္လည္း ပညာေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သတင္းမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္မ်ား၊ စာတမ္းမ်ား၊ ႏုိင္ငံတကာ ပညာေရး မိတ္ဆက္က႑မ်ားျဖင့္ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေဖၚျပလာၾကသည္။ ပညာေရးက႑ အခ်ပ္ပိုျဖင့္လည္း ထည့္သြင္းၾကပါေသးသည္။
အင္မတန္မွ အေရးတႀကီး လိုအပ္ခ်က္ ကြက္လပ္ကို တတ္စြမ္းသမွ် ျဖည့္ဆည္း ေနၾကသည္ဟု ခံစားမိသည္။ စိုးရိမ္မႈမ်ားကို ၾကားသိရျခင္းကပင္ ၀မ္းသာစရာ ျဖစ္လို႔ေနပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ မ်ားစြာ ေနာက္က်ေနပါၿပီလား။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ က်ေနာ္တို႔ မည္သည့္ေနရာကစလို႔ ျပင္ၾကရပါမည္လဲ။ အရည္အေသြးႏွင့္ အေရအတြက္ ပညာေရး ျပႆနာ ၂ ရပ္စလံုးကို ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္ရဲဖို႔ေတာ့ လိုပါသည္။ အေ၀းတြင္ က်န္ရစ္ေတာ့မည့္ မေန႔ကမ်ားအေပၚ လြမ္းသေနရံု၊ အျပစ္ဖို႔ေနရံုမွ်ႏွင့္ေတာ့လည္း အျဖစ္ရွိလာမည္မဟုတ္ပါ။ အျခားေသာ အရင္းအျမစ္မ်ားႏွင့္အတူ မနက္ျဖန္တို႔ သန္႔စင္လတ္ဆတ္စြာ ရွိေနပါေသးသည္။ အေျပာက်ယ္ျပန္႔လွေသာ ပညာေရးႏွင့္ ေက်ာင္းေတာ္ကို ဘယ္လို ပံုေဖၚၾကမွာလဲ။ ေခတ္ကေတာ့ျဖင့္ ေရြ႕ေနပါေလၿပီ။
******
ေက်ာင္းပံုျပင္မွာမူ မရိုးႏုိင္ေသးပါ။
ေက်ာင္း၀တ္စံု လဲ၀တ္သည္။ ဖတ္စာအုပ္မ်ားအျပည့္ လြယ္အိတ္၊ ထမင္းဘူး ကိုင္ခ်ီလ်က္ အိမ္မွ ထြက္လာသည္။ အစုအစုျဖင့္ ေက်ာင္းသို႔ လာၾကမည္။ နံနက္ခင္း အလံတုိင္ေရွ႕ စုရံုးၾကသည္။ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဆံုးမစကားေျပာမည္။ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းသံႏွင့္အတူ အတန္းသို႔ ၀င္သည္။ စာအံ၊စာရြတ္ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အခင္အမင္မပ်က္ ရန္ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္။ ရံခါ အႏုိင္လုခ်င္သည္။ဆရာမ၏ မ်က္ေစာင္းတြင္ နီတိသေဘာတရားကို ေလ့လာျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွ ကူးေရးၾကမည္။အခ်ိန္ေျပာင္း ေခါင္းေလာင္းသံႏွင့္အတူ ဘာသာရပ္ျပဆရာတို႔ အလွည့္က် ၀င္လာၾကမည္။ ကစားၾကသည္။ နားၾကသည္။ ေက်ာင္းဆင္းၿပီ။အိမ္ျပန္ၾကသည္။ အိမ္စာလုပ္မည္။ စာေမးပြဲမ်ားလည္းေျဖဆိုၾကသည္
အင္မတန္မွ ရိုးစင္းလွေသာ ေက်ာင္းပံုျပင္တစ္ပုဒ္ဟု ဆိုရပါမည္လား။ ျမန္မာေက်ာင္းသား အားလံုးႏွင့္လည္း သက္ဆိုင္ခဲ့ပါသည္။အားလံုး ရ၊ မရ ကေတာ့ မေသခ်ာခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ အားလံုး ေတာ္ခဲ့ၾကပါသည္။
သို႔ႏွင့္ အခ်ိန္နာရီမ်ား၊ ေန႔ရက္မ်ား၊ လမ်ားကုိ ေက်ာ္လႊားလာၾကသည္။ သူငယ္တန္း ပထမဆံုးေန႔မွသည္ အထက္တန္း ေနာက္ဆံုးေန႔အထိ ဤပညာခရီးကား ပံုစံမ်ားစြာ မေျပာင္းလဲေသးပါ။ ေက်ာင္းလြန္ သက္ေမြး၊ ေကာလိပ္ႏွင့္ တကၠသိုလ္ ပညာေရးမွာလည္း မ်ားစြာ ပံုစံမယြင္းေသးပါ။ စံလြဲေနသည့္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈမ်ား၊ ေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္ ရမွတ္၊ ဂုဏ္ထူး ၀ယ္ယူျခင္း အေလ့တို႔ ျမန္မာ့ပညာေရးတြင္ အျမစ္တြယ္ ေနသည္မွာ ေခတ္ေဟာင္း၏ ဆိုးေမြဟု ေခၚရမည္ျဖစ္ပါ၏။ အျမစ္ တြယ္ေနသည့္ အတြက္ ခပ္နက္နက္တူးဆြ၊ ထုတ္ပယ္ပစ္ဖိုေတာ့ လိုပါလိမ့္မည္။ ပညာေရး ေျပာင္းလဲရမည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္သံတို႔တြင္ စံႏႈန္း အသစ္မ်ားကို လိုခ်င္ေနေၾကာင္း ခံစားမိသည္။ အေရြ႕တုိင္းတြင္ တန္ဖိုးထား၍ ထမ္းပိုး သယ္ယူသြားရမည့္ အရာမ်ားအျပင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာစြာ ခ်န္ထားပစ္ရမည့္ အရာမ်ားလည္း ရွိေနသည္ဟု ယံုၾကည္ေနမိသည္။
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ပညာေရး ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား၊ ဟုမ္းစကူးလင္း ေလ့က်င့္မႈမ်ား၊ အြန္လုိင္းပညာေရး နိဒါန္းကာလမ်ား၊ ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင့္ ေက်ာက္တံေနရာတြင္ တဘ္လပ္မ်ား၊ တခ်္စခရင္မ်ား၊ အင္းစတန္႔ မက္ေဆ့ခ်္မ်ား၊ အသိပညာေခတ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၊ အသိပညာစီးပြားေရးဟူ၍ ၾကားေနရေသာ္လည္း ေက်ာင္းမွာ ပံုစံ (လံုး၀) မပ်က္ယြင္းေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ တည္ၿငိမ္ေနပါေသးသည္။ သို႔ႏွင့္ ေက်ာင္း၏ နိဒါန္းကာလမ်ားကို က်ေနာ္ ျပန္သြားေနမိသည္။ ေခတ္မ်ား၊ လူမ်ား၊ သမိုင္းမ်ားကို တူးဆြၾကည့္ခ်င္သည္။ အေရြ႕ကို ေစ့ငု ေစာေၾကာၾကည့္ခ်င္သည္။ ေခတ္မ်ား၊ လူမ်ား ေရြ႕ေနေသာ္လည္း ျမန္မာစာသင္ေက်ာင္း၏ ေခါင္းေလာင္းသံမွာ နရီမွန္ေနဆဲ။
*****
ညက မိုးရြာထားသျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး စိမ္းလန္းလို႔ေနပါသည္။ ေတာင္ေျခတြင္ တည္ရွိသည့္ စာသင္ေက်ာင္း ၀န္းက်င္မွာလည္း ေရာင္စံုသက္တန္႔တစ္ခု ရွိလို႔ေနသည္။ မိုးကုပ္စက္၀ုိင္းသို႔ ထိုး၀င္ေနသေယာင္ရွိပံုက အလြန္ၾကည့္လို႔ ေကာင္းလွသည္။ ထိမေနေသာ္ျငားလည္း ၀န္းက်င္အလွကို အားျဖည့္ေနၾကသည္မဟုတ္ပါလား။ ေနျခည္ႏုႏွင့္အတူ ရြက္သစ္မ်ား လန္းဆန္းစြာ တိုးထြက္လို႔ လာေနေလသည္။ ပင္ပ်ဳိတို႔လည္း ၀င့္ၾကြားလ်က္။ ပင္အိုတို႔လည္း တာ၀န္ေက်လ်က္ အားျဖည့္ေနဆဲ။ မိုးႏွင့္ ေနျခည္ကား သူတို႔အတြက္ အခ်က္ျပ ေခါင္းေလာင္းသံေပေလာ။
မိုးတဖြဲဖြဲအၾကား စာသင္ေက်ာင္း၏ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတြင္ တူညီ၀တ္စံုမ်ားျဖင့္ ပ်ားငယ္မ်ားပမာ အျဖဴအစိမ္းတို႔သည္ အသိပညာ ဘဏ္တိုက္ငယ္မ်ား အတြင္းသို႔ တဖြဲဖြဲ ၀င္ေရာက္ ေနၾကသည္။ ေခတ္မ်ား၊ စနစ္မ်ား၊ လူမ်ား၊ ေန႔ရက္မ်ား ေျပာင္းလဲေနမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤအစဥ္အလာမွာကား မေျပာင္းလဲနုိင္ေသးပါ။ ဤအခ်ိန္အခါတြင္ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးတြင္ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းသံကို ၿမိဳ႔ရြာအႏွံ႔ ၾကားႏုိင္ပါသည္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလး၏ တစ္ခုတည္းေသာ ေက်ာင္း၏ အလယ္တန္း စာသင္ခန္း တံခါး၀မွေနၿပီး က်ေနာ့္ အတန္းသို႔ ၀င္လာေနၾကသည့္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားကို က်ေနာ္ ႀကိဳဆိုေနစဥ္ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းသားႏွင့္အတူ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းသံ တိုးလ်ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ့္နားထဲသို႔ ၁၈ ရာစုက ဂ်ိမ္းစ္၀ပ္၏ ပထမဆံုးေသာ အင္ဂ်င္စက္သံ ျမည္ဟိန္းလာခဲ့ပါသည္။
ေရေႏြးေငြ႔အင္ဂ်င္စက္က အခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ဥာဏ္ အလင္း ခရီးရွည္ႏွင့္အတူ ၁၈ ရာစုေႏွာင္းပိုင္း လူသား၏ ႀကိဳးကုတ္မႈေၾကာင့္ ဂ်ဳံးဂ်ံဳးဂ်က္ဂ်က္ အသံေနာက္တြင္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စာသင္ေက်ာင္း မ်ား လူးလြန္႔ ရုန္းထ ေမြးဖြားလာခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။ပထမဆံုးေသာ ဘူတာရံုမ်ားသို႔ အနက္ေရာင္ ယႏၱရားရွည္ တစ္စင္း၏ က်ယ္ေလာင္ေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံႏွင့္ ၀င္ေရာက္ လာျခင္းႏွင့္အတူ မနီး မေ၀းတြင္ရွိေသာ မီးခိုးတလူလူျဖင့္ ပထမဆံုးေသာ စက္ရံုႀကီးမ်ားက ေက်းလက္မွ ေရႊ႕လ်ားလာေတာ့မည့္ ပထမဆံုးေသာ ညိဳညိဳညစ္ညစ္ စက္ရံု လုပ္သားထုကို ႀကိဳလင့္ေနၾကသည္။
မ်က္ေမွာက္ေခတ္အထိ တည္တ့ံေနေတာ့မည့္ ဤ ေခတ္ေပၚ ေက်ာင္းတို႔ကို မတည္ေထာင္မီကတည္းကလည္း လူတို႔ သင္ယူ ေလ့လာခဲ့ၾကဖူးပါ၏။ အသိဥာဏ္ ျမင့္မားသည့္ အတြက္ အရုပ္စာလံုးကို တီထြင္မႈမ်ား၊ ေျခသလံုးအိမ္တုိင္ လွည့္လည္ ေနထုိင္ျခင္းမ်ားမွ အေျခတက် စုဖြဲ႔ေနတတ္လာမႈမ်ား၊ မ်ဳိးဆက္မ်ား ရွင္သန္ေရးအတြက္ လက္ဆင့္ကမ္း ပံုျပင္မ်ား၊ ရိုးရာမ်ား၊ ထုိ႔ေနာက္တြင္မွ ပြဲေက်ာင္းမ်ား စသည္ျဖင့္ေတာ့လည္း ပညာကို ရွာမွီးခဲ့ၾကဖူး သည္သာ။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ေပၚ ေက်ာင္းသမုိင္းဟုဆိုႏုိင္မည့္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၄၀၀ ေက်ာ္ ၁၆ ရာစုေခတ္ကစလို႔ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပေဒသရာဇ္ ႏုိင္ငံေရးသစၥာရွိမႈတို႔အတြက္ ပုဏၰားေတာ္မ်ားက ေက်ာင္းေထာင္ ေလ့က်င့္ခဲ့သည္ဟု ဆိုရပါမည္။ ဤတြင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ငယ္ေလးျဖစ္သည့္ ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းသားထုႏွင့္ တည္ေထာင္သူတို႔၏ ၀ိေရာဓိမ်ား စတင္လာပါေတာ့သည္။ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ လြန္ၿပီးေသာ္ ၁၇ ရာစု ေက်ာင္းသားက ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္တို႔ကို ေဖာ္ထုတ္လာေတာ့သည္။ အျမင္တို႔သည္ တူရူခ်က္ လြဲခဲ့ၾကသည္သာ။ ဤသည္က စတင္ခဲ့သည့္ ပဋိပကၡမွာ ၂၁ ရာစု စာသင္ခန္းမ်ား အထိ ဂယက္ရိုက္ေနဆဲ။ ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္ ခုိင္ၿမဲေနမႈကို ေရြ႕ေစခ်င္ၾကသူတို႔၏ ေသးငယ္ေသာ အင္အားမ်ား စုစည္းခဲ့မႈမွာလည္း သမိုင္းမွတ္တိုင္မ်ားပင္။ ၇၄၊ ၈၈ႏွင့္ ၉၆ တို႔က အနီးေခတ္ သက္ေသမ်ား မဟုတ္ပါလား။
ပထမဆံုးေသာ ေခတ္ေပၚေက်ာင္း၏ ကနဦး ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားထဲတြင္ ထိုပထမဆံုးေသာ စက္ရံုႀကီးမ်ားအတြက္ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ကာယ၊ ဥာဏ လုပ္သားထုကို ေမြးထုတ္ေပးရန္ဟူ၏။ ပြဲေက်ာင္းမ်ား၊ ဘာသာေရးအေျခခံ ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ဂမၻီရဆန္ေသာ ပဥၥလက္ အတတ္ပညာေက်ာင္းမ်ားျဖင့္ ရာစုႏွစ္ အေတာ္ၾကာ လြမ္းမိုးေနခဲ့သည့္ မႈန္ရီ၀ိုးတ၀ါး အလယ္ေခတ္ ပညာေရး ယဥ္ေက်းမႈမွ ဥာဏ္အလင္း လမ္းခြဲမိုင္တုိင္ဟုလည္း ဆိုႏုိင္ပါသည္။ ပေဒသရာဇ္တို႔၏ ၾသဇာအရွိန္အ၀ါမ်ား၊ ဘူဇြာတို႔၏ အခြင့္အာဏာမ်ားကို စိန္ေခၚမႈမ်ား နိဒါန္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ တစ္ဖက္တြင္လည္း ၁၉ရာစု၊ အသိဥာဏ္ပညာ ဆန္းသစ္ေသာ ရီေနဆန္းေခတ္ေပၚ လစ္ဘရယ္ ဒီမုိကေရစီ လြန္းပ်ံယာဥ္မ်ားက ဤမွတ္တိုင္သို႔ ၀င္ေရာက္လာေနေလၿပီ။ ေက်ာင္းရည္ရြယ္ခ်က္ အေရြ႕ဟု ဆိုရပါမည္။
ပညာေရးအေရြ႕တြင္ ျမန္မာတို႔လည္း ႀကိဳးကုတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တြင္လည္း စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႏွင့္ မင္းတုန္းမင္း အေလာင္းအလ်ာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ေမာင္လြင္တို႔က ျမန္မာ့ပညာေရးတြင္ ႀကိမ္လံုးကို (စံလြဲစြာ) ေနရာေပးခဲ့ျခင္းမွာ ေ၀ဖန္စရာ၊ ေစာေၾကာစရာ မ်ားစြာ ရွိေနေသာ္ျငားလည္း ျမန္မာ့ပညာေရး ရီေနးဆန္းဟု ေခၚရပါမည္။ ျမန္မာေက်ာင္းဆရာတို႔ အခြင့္အာဏာ ပိုမို ရလာခဲ့ပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ့ပညာေရးသမုိင္း၏ အေရြ႕တစ္ခု ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ အေသအခ်ာ မေရြ႕ႏုိင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ငါးေျခာက္ျပားကိုကား ခုိးစားေနရဆဲပင္။ စစ္ႀကီး ၂ ခု ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ အျခားေသာ ျမန္မာ့ပညာေရး အေရြ႕မ်ားလည္း ရွားရွားပါးပါး ရွိေနႏုိင္ပါေသးသည္။
နာမည္ပညတ္ လြဲမွားျခင္းေၾကာင့္မ်ားေလာ မေျပာတတ္ပါ။ ၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက “ျပည္ေတာ္သာ စီမံကိန္း” မွာ အဆံုးသတ္ မေကာင္းခဲ့။ “ဘ၀သစ္ဖန္တီးမႈ ပညာေရးစီမံကိန္း” ကို ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ အိပ္မက္မ်ားအျပည့္၊ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ား အျပည့္အျဖစ္ျဖင့္ လြတ္လပ္စ ျမန္မာတို႔ အားကိုးေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့ၾကဖူးသည္။ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၇၀၊ ၈၀ မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။ အာရွတြင္ ေရွ႕ေျပးေနခဲ့ၾကဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အဖိုးအဖြားတို႔ အျပည့္အ၀ ဂုဏ္မယူႏုိင္ခဲ့ၾကပါ။ ေရႊေရာင္အိပ္မက္မ်ားႏွင့္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား မဆံုးခင္မွာပင္ အေမွာင္တုိက္သို႔ က်ဆင္းခဲ့ျပန္သည္။ ယခုတဖန္ အလင္းေခတ္ဦးသို႔ ေရာက္လုၿပီဟု ဆိုၾကပါသည္။ ေရာင္နီပ်ဳိ႕ပ်ဳိ႕တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ကို ေက်ာင္းတက္ေစသင့္ပါသည္။ ေနာက္မ်ဳိးဆက္တို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားခြင့္ပင္ မဟုတ္ပါလား။
ေက်ာင္း၏ အေရြ႕မ်ားတြင္ အမ်ဳိးသားအဆင့္ ဂုဏ္ယူမႈမ်ား ရွိေနသည္ကို အံအားသင့္စြာ၊ မုဒိတာပြားဖြယ္ရာ၊ အတုယူစရာ ေတြ႔ျမင္ရေတာ့သည္။ မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ ခင္းခဲ့ေသာ ပညာလမ္းေၾကာင္းတို႔ ထင္းထင္းႀကီး ေပၚလြင္ေနေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွာေတာ့ ေက်ာင္းမွာ လွေသာယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္အျဖစ္ တည္ရွိေနပါေလသည္။
သူတို႔ေက်ာင္း၏ သမုိင္းႏွင့္ ေက်ာင္းကို ဖန္တီး တည္ေထာင္ႏုိင္ခဲ့မႈအေပၚ အေမရိကန္ပညာေရးက လြန္စြာ ဂုဏ္ယူလ်က္ရွိသည္။ေက်ာင္းသမိုင္းကို ၀ိေသသထူးမ်ားျဖင့္ ပံုေဖၚထားရွိ၏။ “အေမရိကန္၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြ႔အႀကံဳ” ဟု တင္စားသည္။ “ႏုိင္ငံသားအားလံုး ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ခဲ့ဲျခင္း” ဟုေၾကြးေၾကာ္သည္။ “ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္” ဟူ၍လည္း ေက်ာင္းသမုိင္းကို ေနရာ ေပးထားသည္။ မေန႔က လူထုပညာေရး စနစ္မွာမူ ၂၁ ရာစု အ၀င္မွာပင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ အသြင္ သစ္ခဲ့ၿပီလည္း ျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္ မိမိတို႔ တိုင္းျပည္ကို ရႈျမင္ၾကမႈႏွင့္ အနာဂတ္ရပ္ရြာအတြက္ ပံုေဖၚ တည္ေဆာက္မႈ အေပၚတြင္ အေျခခံထားၿပီး ေျပာင္းလဲ အသြင္သစ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလရာ မ်ားစြာ အတုယူဖြယ္ျဖစ္ပါ၏။ သူတို႔ ေရြ႕ႏုိင္ခဲ့ၾကပါသည္။
ျပင္သစ္ေတြးေခၚ ပညာရွင္ ဂ်ိန္းဂ်က္ရူးဆိုးကလည္း လစ္ဘရယ္ပညာေရးကို ပံုေဖၚျပခဲ့သည္။ သူက ယခုလို ဆိုခဲ့ဖူးသည္။ “အမ္မလီ Emile ဟာ မိမိကုိယ္ကို ယံုၾကည္ေအာင္၊ သူ႔ဘ၀ သူ ေၾကာင္းႏုိင္ေအာင္၊ အမွီသဟဲ ကင္းကင္းနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးလို႔ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးရလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါမွ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ေလးစားသမႈအတြက္ သင့္တင့္တဲ့ အသိအျမင္ တစ္ခုရလိမ့္မယ္။” ပုဂၢလဆႏၵျပည့္၀မႈအတြက္ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႏုိင္ေစဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ပါ လိမ့္မည္။ ျပင္သစ္ႀကီးရူးဆိုး တြန္းေရြ႕လိုက္သည့္ လစ္ဘရယ္ ပညာေရး အရွိန္မွာ အနွစ္ ၂၀၀ ေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ ကမၻာႀကီးက တုန္ခါ က်န္ရစ္ဆဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီသို႔ ေရာက္ေတာ့မည္ဟု ထင္ပါသည္။
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ ခန္ ႔ေခတ္ေပၚ စာသင္ေက်ာင္း ခရီးရွည္တြင္ က်ေနာ္တို႔လည္း ပါ၀င္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾက၊ ခ်ီတက္ေနဆဲ။မေန႔ကႏွင့္ တစ္ပံုစံတည္း ရွိေနဆဲ။ သုိ႔ေသာ္ မီးရထားမ်ားကို ေရေႏြးေငြ႔ျဖင့္ မေမာင္းႏွင္ၾကေတာ့ပါ။ သဘာ၀ ပ်က္စီးမႈကို ပိုမို သိနားလည္လာၾကၿပီ ျဖစ္သည့္ နည္းပညာေခတ္ စက္ရံုတုိ႔တြင္ မီးခိုးမ်ားလည္း မလူၾကေတာ့ပါ။ ဆင္တူ ၀တ္စံုမ်ားျဖင့္ လုပ္သားထုလည္း မညိဳညစ္ၾကေတာ့ပါ။ သုိ႔ရာတြင္ ျမန္မာ့ပညာေရးမွာမူကား…။
သိန္းႏုိင္
၁၅ ဧၿပီလ ၂၀၁၂၊
No comments:
Post a Comment